صورت هیچ کسی در دل او سایه نزد

بوسه زد زلف گل وحشی را

دل خاموش چمن را کاوید

هیچ کس چشمه جوشنده به چیزی نگرفت

بر لبانش چه سخن ها که کس آن را نشنید

بر جبینش چه شکن ها که کس آن را نزدود

گرچه پیوند نهان با دل کوهستان داشت