دل خاموش چمن را کاوید

روی هر دامنه و دره دوید

رخ آفته علف ها را شست

بوسه زد زلف گل وحشی را

هیچ کس چشمه جوشنده به چیزی نگرفت

صورت هیچ کسی در دل او سایه نزد

بر لبانش چه سخن ها که کس آن را نشنید