فواره های خنده ات را می گشایم

گر کوره ها بگدازم من شعله رنگم

گر خاموشی سنگم کند من لعل سنگم

من گنج غم را از نهادت می ربایم

تا سو بگیرد چشم تو خون می کنم من

شهری ز آتشپاره وارون می کنم

دروازه هایت در به گفتارم گشایند