بس کن ای دوست که سنبوسه چو بسیار خوری

زان کریمست که از گنج عطا می آید

آنک سرمست نباشد برمد از مردم

تا نگویند کز او بوی صبا می آید

که ز سنبوسه تو را بوی گیا می آید