خدا به زخم درونم نمک نشانده همیشه

شبیه شوره به دشتم که تشنه مانده همیشه

مرا لطافت باران ز خویش رانده همیشه

منم که شور عطش را به کام بادیه آرم

نه قوی ناز محبت نه سینه سرخ مهاجر

کسی برای کویرم غزل نخوانده همیشه

تمام بی خبریها از آن من و خدایا