چنانکه قاصدکان را زمن رمانده همیشه

نه قوی ناز محبت نه سینه سرخ مهاجر

کسی برای کویرم غزل نخوانده همیشه

تمام بی خبریها از آن من و خدایا

ترک ترک شدم از غم ، ز شش طرف بدریدم

چروک غم به لبانم شکن کشانده همیشه