پناه بلبلان وقتی که گل می راندش از خود

منم سروی که می مانم در این باغ زمستانی

ندارم از خزان وحشت نه منت از بهارانی

پناه عاشقان بودن مرا یعنی مسلمانی

ندارم میوه چون شاید ، به ذهن باغبان آید

که در تعظیم او دارم کمر خم از پریشانی