رد پای غزلی بود که از یادم رفت

ای خدا رونق عشق از دل ناشادم رفت

من که تاوان دلم را به بتان دادم رفت

بر لبم زمزمه ای مبهم اگر می بینی

گرچه در خلوت دل ساکن اندیشه شدم

تا فراسوی غزل نیزۀ فریادم رفت

بیستون می شوم از خاطره شیرینت