گرچه در خلوت دل ساکن اندیشه شدم

من که تاوان دلم را به بتان دادم رفت

بر لبم زمزمه ای مبهم اگر می بینی

رد پای غزلی بود که از یادم رفت

تا فراسوی غزل نیزۀ فریادم رفت

بیستون می شوم از خاطره شیرینت

به تماشای اجل حضرت فرهادم رفت