تا فراسوی غزل نیزۀ فریادم رفت

بر لبم زمزمه ای مبهم اگر می بینی

رد پای غزلی بود که از یادم رفت

گرچه در خلوت دل ساکن اندیشه شدم

بیستون می شوم از خاطره شیرینت

به تماشای اجل حضرت فرهادم رفت

ابرو روی هم انباشته بودم همه عمر