بیستون می شوم از خاطره شیرینت

رد پای غزلی بود که از یادم رفت

گرچه در خلوت دل ساکن اندیشه شدم

تا فراسوی غزل نیزۀ فریادم رفت

به تماشای اجل حضرت فرهادم رفت

ابرو روی هم انباشته بودم همه عمر

چونکه از چشم بت صومعه افتادم رفت