به تماشای اجل حضرت فرهادم رفت

گرچه در خلوت دل ساکن اندیشه شدم

تا فراسوی غزل نیزۀ فریادم رفت

بیستون می شوم از خاطره شیرینت

ابرو روی هم انباشته بودم همه عمر

چونکه از چشم بت صومعه افتادم رفت

قحطی واژه و کمبود غزل واویلا