که ذوب می کند آری تن و روان بی تو

بهار با تو برایم همیشگی می شد

خزیده در همه باغها خزان بی تو

ببین که گریۀ من از غمت روانی شد

دلم به کاه و فراقت به کوه می ماند

نگاه کن که شده کوه کهکشان بی تو