بیستون از جای می کند آن نگار

ارتفاع آسمان کوتاه بود

طعنه بر خورشید می زد آسمان

کهکشان غمگین ، فلک بی ماه بود

پیش شیرین کوه غم چون کاه بود

غافل از خود زیستم با یاد او

دلخوشم از اینکه او آگاه بود