پیش شیرین کوه غم چون کاه بود

طعنه بر خورشید می زد آسمان

کهکشان غمگین ، فلک بی ماه بود

بیستون از جای می کند آن نگار

غافل از خود زیستم با یاد او

دلخوشم از اینکه او آگاه بود

جاده تاریک و تنهایی و من