غافل از خود زیستم با یاد او

کهکشان غمگین ، فلک بی ماه بود

بیستون از جای می کند آن نگار

پیش شیرین کوه غم چون کاه بود

دلخوشم از اینکه او آگاه بود

جاده تاریک و تنهایی و من

آنچه با من بود خاک راه بود