سکوت دلکش من هم ز یاد صحبت تو

هنوز خاطرۀ وصل توست در گوشم

تو را به هر چه پرستی مکن فراموشم

چنان خوش است که تا روز مرگ خاموشم

چو شمع در شب رویای خویش می سوزم

چو اشک بر سر سودای خویش می جوشم