چو اشک بر سر سودای خویش می جوشم

سکوت دلکش من هم ز یاد صحبت تو

چنان خوش است که تا روز مرگ خاموشم

چو شمع در شب رویای خویش می سوزم

اگر چه با تو حرام است شکوه ، می گویم

اگر چه بی تو حرام است باده می نوشم

به غم بگو که ز آغوش من گریز کند