مرده آری های و هویم گشته ویران آن عمارت

مست بودم از تمنا تک سوار شهر رویا

باز خواهم داشت آیا آن انرژی آن جسارت

کوچه گرد آرزویم هم نفس با یاد اویم

مانده ام تنهای تنها مانده در تشویش فردا

پرسم از خود آه آقا کو رفیق بی شمارت؟

من جوان بودم که یک دم پیری آمد پشت او خم