در مشعر من صفا صفا را

تو آینه جهان نمائی

بگذار که بینمت خدا را

در پیش وقوف کوی تو نیست

جز در رخ و زلف تو که دیده

اندر دل تیره شب ضحا را

جز در دهنت که دید گیرند