اندر دل تیره شب ضحا را

در پیش وقوف کوی تو نیست

در مشعر من صفا صفا را

جز در رخ و زلف تو که دیده

جز در دهنت که دید گیرند

از لعل و درر می گوا را

کی مرغ دل مرا بود راه