جز در دهنت که دید گیرند

در مشعر من صفا صفا را

جز در رخ و زلف تو که دیده

اندر دل تیره شب ضحا را

از لعل و درر می گوا را

کی مرغ دل مرا بود راه

ره نیست باین چمن صبا را