شرر سینه ما گر چه گرفتی آفاق

آسمان بی سر و پائی بود از کشور عشق

نه همین سینه بر آتش زده اوست خلیل

که بهرگوشه بسی سوخته از آذر عشق

با همه سوز بود اخگری از مجمر عشق

آب حیوان که خضر زنده جاویداز اواست

هست یکقطره ای از چشمه جانپرور عشق