باز آی که تا فرش کنم دیده براهت

زیرا که صفائی نبود بیتو، صفا را

ای دوست مرا نم ز در خویش خدا را

کز پیش نرانند شهان خیل گدارا

حیف ستکه بر خاک نهی آن کف پارا

از دست مده باده که این صیقل ارواح

بزداید از آیینه ی دل، زنگ ریا را