از دست مده باده که این صیقل ارواح

کز پیش نرانند شهان خیل گدارا

باز آی که تا فرش کنم دیده براهت

حیف ستکه بر خاک نهی آن کف پارا

بزداید از آیینه ی دل، زنگ ریا را

زاهد تو و «رب» ارنی؟ این چه تمناست

با دیده ی خودبین نتوان دید خدا را