زاهد تو و «رب» ارنی؟ این چه تمناست

حیف ستکه بر خاک نهی آن کف پارا

از دست مده باده که این صیقل ارواح

بزداید از آیینه ی دل، زنگ ریا را

با دیده ی خودبین نتوان دید خدا را

هرگز نبری راه بسر منزل الا

تا مرحله پیما نشوی وادی لا را