از درد منالید که مردان ره عشق

چون نوح برافراشت بحق دست دعا را

در حضرت جانان سخن ازخویش میگویید

قدری نبود در بر خورشید، سها را

بادرد بسازند و نخواهند دوا را

وحدت که بودزنده، خضر وار مگر خورد

از چشمه ی حیوان فنا، آب بقا را؟!