وحدت که بودزنده، خضر وار مگر خورد

قدری نبود در بر خورشید، سها را

از درد منالید که مردان ره عشق

بادرد بسازند و نخواهند دوا را

از چشمه ی حیوان فنا، آب بقا را؟!