هر بنایی که خراب از تو شود، آبادست

هر دلی کز تو شود غمزده، آندل شادست

رو بویرانه ی عشق آر و برو در بربند

عقل را خانه ی تعمیر که بی بنیادست

کمر بندگی عشق نبندد به میان