عقل را خانه ی تعمیر که بی بنیادست

هر دلی کز تو شود غمزده، آندل شادست

هر بنایی که خراب از تو شود، آبادست

رو بویرانه ی عشق آر و برو در بربند

کمر بندگی عشق نبندد به میان

مگر آن بنده که از بند جهان آزادست

من اگر رندم و بدنام، برو خرده مگیر