من اگر رندم و بدنام، برو خرده مگیر

عقل را خانه ی تعمیر که بی بنیادست

کمر بندگی عشق نبندد به میان

مگر آن بنده که از بند جهان آزادست

ز آنکه هر خوب و بدی از ادب استادست

پنجه در پنجه ی تقدیر نشاید افکند

ز آنکه بازوی قضا سخت تر از فولادست