ز آنکه هر خوب و بدی از ادب استادست

کمر بندگی عشق نبندد به میان

مگر آن بنده که از بند جهان آزادست

من اگر رندم و بدنام، برو خرده مگیر

پنجه در پنجه ی تقدیر نشاید افکند

ز آنکه بازوی قضا سخت تر از فولادست

دامن دشت گر از ناله ی مجنون خالیست