پنجه در پنجه ی تقدیر نشاید افکند

مگر آن بنده که از بند جهان آزادست

من اگر رندم و بدنام، برو خرده مگیر

ز آنکه هر خوب و بدی از ادب استادست

ز آنکه بازوی قضا سخت تر از فولادست

دامن دشت گر از ناله ی مجنون خالیست

کمر کوه پر از زمزمه ی فرهادست