ز آنکه بازوی قضا سخت تر از فولادست

من اگر رندم و بدنام، برو خرده مگیر

ز آنکه هر خوب و بدی از ادب استادست

پنجه در پنجه ی تقدیر نشاید افکند

دامن دشت گر از ناله ی مجنون خالیست

کمر کوه پر از زمزمه ی فرهادست

روزگاریست که بی روی تو کار من و دل