که اصل بحر نهان شد ز کثرت امواج

چه گویمت که چه دردیست درد عشق که هیچ

ز هیچکس نپذیرد به هیچگونه علاج

چنان بموج درآمد فضای بحر محیط

سروش گفت به وحدت که عشق مصباح ست

بود تن تو چو مصباح و دل در او چو زجاج