که آن بماند ز رفتار و این ز کار افتاد

بدام زلف تو تنها نه من گرفتارم

درین کمند بلا، همچو من،هزار افتاد

دگر نه پای طلب دارم و نه دست سبب

فغان و ناله برآمد ز بلبلان چمن

بباغ، دامن گل چون بدست خار افتاد

هوای طوبیم از سر برفت، خواجه مرا