بباغ، دامن گل چون بدست خار افتاد

دگر نه پای طلب دارم و نه دست سبب

که آن بماند ز رفتار و این ز کار افتاد

فغان و ناله برآمد ز بلبلان چمن

هوای طوبیم از سر برفت، خواجه مرا

بسر چو سایه ی آن سرو جویبار افتاد

ز دست شاهد شیرن دهان شکر لب