بکام طبع، می تلخ، خوشگوار افتاد

هوای طوبیم از سر برفت، خواجه مرا

بسر چو سایه ی آن سرو جویبار افتاد

ز دست شاهد شیرن دهان شکر لب

کسی که عشق نورزید و ذوق می نچشید

درین زمانه، عزیزان از چشم یار افتاد

مگوی نکته ی توحید را بکس وحدت