دیدی ای دوست که سودای تو بر بادم کرد

عاقبت بیخ و بن هستی ما کرد خراب

آن کرم خانه اش آباد، که آبادم کرد

رفت بر باد فنا گرد وجودم آخر

بسکه فرهاد صفت ناله و فریاد زدم

بیستون ناله و فریاد ز فریادم کرد

بودم از صفه ی رندان خرابات ولی