که از مامست گردد آب انگور

ز میخواران نیارد کس نشانی

بود تا نرگس مست تو مستور

چنان از باده ی عشق تو مستم

گرفتار کمند زلف جانان

نداند شادی از غم ماتم از سور

به نیروی ریاضت، وحدت آخر