گرفتار کمند زلف جانان

بود تا نرگس مست تو مستور

چنان از باده ی عشق تو مستم

که از مامست گردد آب انگور

نداند شادی از غم ماتم از سور

به نیروی ریاضت، وحدت آخر

نکردی دیو سرکش را تو مقهور