یک جرعه گر کشد ز می خوشگوار عشق

سی سال لاف مهر زدم تا سحرگهی

واشد دلم چو گل، زنسیم بهار عشق

فارغ شود ز درد سر عقل، فلسفی

در دا من مراد نبینی گل مراد

بی ترک خواب راحت و بی نیش خار عشق

ای فرخ آن سری که زنندش به تیغ یار