ای فرخ آن سری که زنندش به تیغ یار

یک جرعه گر کشد ز می خوشگوار عشق

در دا من مراد نبینی گل مراد

بی ترک خواب راحت و بی نیش خار عشق

وی خرم آن تنی که کشندش بدار عشق

روزی ندیده تا بکنون چشم روزگار

از دور روزگار به از روزگار عشق