وی خرم آن تنی که کشندش بدار عشق

در دا من مراد نبینی گل مراد

بی ترک خواب راحت و بی نیش خار عشق

ای فرخ آن سری که زنندش به تیغ یار

روزی ندیده تا بکنون چشم روزگار

از دور روزگار به از روزگار عشق

آندم مس وجود تو زرمی شود که تن