پروانه گر ز عشق بسوزد عجب مدار

از دور روزگار به از روزگار عشق

آندم مس وجود تو زرمی شود که تن

در بوته ی فراق گدازد بنار عشق

کاتش زند بغرض هستی شرار عشق

هرکس که یافت آگهی از سر عاشقی

وحدت صفت کند سروجان را نثار عشق