بود آیا که شب هجر کند یاری دل

دل ز بیداد تو خون گشت و بکس عرضه نکرد

آن جفای تو و آن رحم و وفاداری دل

دیده را زانسبب ای دل که بجان دارم دوست

دل ندیدم مگر اندر سر زلفین نگار

رو بهرجا که نمودم ز طلبکاری دل

وحدتا بسکه کند مویه و زاری دل زار