وحدتا بسکه کند مویه و زاری دل زار

بود آیا که شب هجر کند یاری دل

دل ندیدم مگر اندر سر زلفین نگار

رو بهرجا که نمودم ز طلبکاری دل

مردمان را همه زارست دل از زاری دل