شوریده و شیدا و پریشان چو هزاریم

تا باد بهم بر زند آن زلف پریشان

آشفته و سرگشته و بی صبر و قراریم

تا در چمن حسن گل روی تو بشکفت

چون در نظر دوست عزیزیم غمی نیست

هرچند که در چشم خلایق همه خواریم

وحدت صفت از نشئه ی صهبای محبت