بکیش اهل حقیقت جز این گناهی نیست

دمد ز مشرق جانت هزار کوکب و ماه

ز روی زرد و لب خشک و چشم تر پیداست

نشان عشق چه حاجت بشاهدست و گواه

که پیش رحمت عامش، برند نام گناه

مگر بیاری عشق ای حکیم ورنه بعقل

کسی نیافته برحل این معما، راه