تا به خطی رسم از نقطه ی آغاز دگر

کهکشان سیرم و دارم سر پرواز دگر

کاهی از کوه نیاید که به جولانگه باد

شده ام ریگ روان را علم افراز دگر

شد گلو گیر قفس نغمه ام ای مرغ هوا